ضرورت بازخوانی وصیت نامه حضرت امام خمینی(ره)، به منظور ارزیابی و محک میزان اجرای آن توسط مخاطبان

گرچه این وصیت نامه در سال 1361 و بیش از 6 سال قبل از رحلت ایشان به رشته تحریر درآمده است، و ایشان اغلب و یا تمام ان مطالب را در ضمن سخنرانی ها، پیام ها و...بیان کرده اند، و شاید برای کسانی که با فرمایشات ایشان در دوره رهبری شان آشنا بودند، آنچه در روز ۱۴خرداد۱۳۶۸ از وصیت نامه شنیدند، مطلب تازه ای نبود، اما علیرغم این مسئله و با علم ایشان به این موضوع، با دقت و اداب خاصی آن را برای پس از خودشان نگاشته اند.

مجموع فرمایشات ایشان در 22جلد با نام صحیفه نور در زمان حیاتشان و بعد با عنوان صحیفه امام چاپ شد.اما حضور ذهن نسبت به تمام این مجموعه 22جلدی کار چندان سهلی نیست،وممکن است پس از مدتی ان مطالب که دغدغه مستمر ایشان برای رعایت ان ها در تداوم انقلاب اسلامی بود، از ذهن ها دور بماند و به مرور  غفلت از ان ها پیش اید. به نظر می رسد با این ابتکار - که ظاهرا اولین مورد از این نوع بود- خواستند تا:

درحقیقت چکیده انچه که ایشان در دوران رهبری شان بیان کردند ورعایت دقیق ان را برای تداوم انقلاب اسلامی لازم می دانستند،به صورت وصیت نامه برای بعد از خود بیان کنند.

بدون تردید همچنان که در جای جای این وصیت مورد تاکید ایشان است، رعایت آن را برای گروه های مختلف مخاطبان با دغدغه و وسواس خواستارند.

مخاطبان ان نه تنها از عالی ترین مسئولین کشور که تا احاد مردم و هر فردی که کوچکترین تاثیر را در تداوم انقلاب می تواند داشته باشد،هستند.این خطاب حتی غیر مسلمین و تمام مستضعفین را نیز شامل است.....

به نظر می رسد با گذشت 22 سال از ارتحال ان حضرت بازخوانی ان از طرف تمام مخاطبان و علاقه مندان به تداوم راه ایشان،و بررسی میزان التزام واجرای ان در حوزه مسئولیت مخاطب در هربخش،یکی از راه های اجرای دقیق وعملیاتی شدن ان باشد.

در همین جا ذکر این نکته لازم است که لازمه  پویایی اجتهاد شیعه اقتضا دارد که به تناسب زمان، مکان، اقتضائات جدید و یا تغییر موضوعات، برخی گزاره ها در طول زمان نیاز به بازنگری داشته باشد. این مسئله حتی ممکن است در طول حیات یک فقیه نسبت به دیدگاه های خودش نیز پدید اید،از جمله مثال روشن ان مسئله قبول اتش بس در جنگ تحمیلی صدام علیه ایران بود که با تاکیدات ایشان نسبت به تداوم  دفاع و...،به هر دلیل ایشان مصلحت را در تیرماه1367 در این دیدند که اتش بس را بپذیرند. رحلت ایشان تقریبا در فاصله 10 ماه بعد از ان اتفاق افتاد.مسئله مهم و قابل توجه این است:

به هر دلیل در تیرماه 67 مصلحت این بوده که اتش بس پذیرفته شود،اگر ارتحال ایشان بجای خرداد68 در خرداد67 اتفاق می افتاد، ایا برای دو ماه بعد پذیرش اتش بس کار راحتی بود؟ در حالی که مصلحت کشور و انقلاب، پذیرش آن بوده است؟

توجه به این مسئله دقت بالایی را می طلبد که در صورت تغییر موضوعات و...،براساس ان باید انتظار تصمیم مقتضی را داشت و همه نسبت به ان باید تمکین داشته باشند.

اما تردیدی نیست که علیرغم این مطلب اساسی، می توان قاطعانه بیان داشت که مطالب وصیت نامه از ان دسته مطالب اصولی است که تا ده ها سال نیاز به تغییر وبازنگری نخواهد شد. دلیل این مطلب این است که:

 اولا از طرف شخصیتی است که خود ولایت فقیه را اجرایی کرد و توصیه مستمر به پشتیبانی از ان داشتند.

ثانیا - همچنان که در بالا ذکر شد- با این که ایشان بیش از 6 سال پس از لاک ومهر این وصیت نامه، در قید حیات بودند و علیرغم حوادث مهم دوران جنگ وسال های اول انقلاب و...،نیازی به اصلاح وتغییر را در آن ندیدند.