زبور آل احمد

علی بن الحسین بگزیدة حق

ولی اللّه اعظم برهمه خلق

برای او دو نوع است از ولایت

به او اعطا شده از جانب حق

اگر فرماندهد فرمان تکوین

نپیچد سر، کسی از ما سوی الحق

اگر حکمی کند در باب تشریع

بود نافذ بَرِ هر باطل و حق

بود او وارث علم الهی

ز جدّ و باب خویش از منبع وحی

ز هر علمی ز هر بابی که پرسی

جوابت گوید او با گفته حق

چو باشد عالم هستی برایش

همه مکشوف با الهام از حق

نماید برملا کل حقائق

بود فصل­الخطاب باطل و حق

ز بور آل احمد را نظر کن

حقائق را ببین گشته در او حکّ

همانندش نیابی جای دیگر

چه او جاری ز بحر بی­حد حق

حقائق را در آنجا جستجو کن

چو او علمش بود از علم مطلق

اگر خواهی شوی آگه ز مصنوع

بپرسی از صانع و تلمیذ مطلق

عطا بنموده است خیل کمالات

به بیت وحی برتر از همه خلق

چو آنها برترین ماسوایند

جلوداران خلق از جانب حق

فضا چون بسته بر جور و ستم بود

حقائق با دعاء بنمودا و نشر

بکاء و گریه­اش در روز و در شب

که تا زنده بماند وقعة طفّ

چو عاشورا شود هر روز و هر شب

همه اقطار گردد وقعة طفّ

شود او مکتب حق و عدالت

شود احیای دین هر کوی و برزن[1]

قیام یوم طفّ را بُد مُتمّم

نمودی کاملش آن طالب حق

تحمل کرد او زنجیر و غل را

که تا معلوم کرد حق، زناحق

بلای شام را کردی تحمل

که تا خنثی کند تبلیغ بی­حد

نخوانند خارجی آل محمد(ص)

چو آنان خاندان مهبط وحی

بود این تاج و تخت و عزّ و شوکت

از آن فرد اول اشرف خلق

شما اهل نفاق و کفر و الحاد

شما اعداء دین و منکر وحی

نمودی واژگون کاخ ستم را

بیان مستدلّش مُظهر حق

متمم بود ایضاً دخت حیدر

بُدی همره شریک حجت حق

نمودی سرپرستی کاروان را

کند احیاء دین گردد اداء عهد

خطابه خواند او در کوفه و شام

که تا افشاء کند احیاء کند حق

بگفت در مجلس دون ستمگر

خدا را منکر و هم منکر وحی

شما آزادگان روز فتحید

سپاس روز فتح است ظلم بی­حد

نشانی پشت پرده تو حریمت

حریم آل احمد مجلس خلق

بود این عدل ای آزاده زاده

نه[2] این ظلم است ظلم بی حد و مرز

[1] برزن = هرشهر

[2] نه = بلکه