تولید ملی در محاق؛ دیوار چین به دور اقتصاد ایران!

چکیده:

حضور گسترده این کالا‌ها باعث نگرانی و حتی نابودی بسیاری از صنایع کشور شده است. البته نباید فراموش کرد که فراگیر شدن نام‌های تجاری چینی در بازارهای ایران در سال‌های اخیر اتفاقی نیست، بلکه حاصل اتخاذ رویکردی متفاوت در عرصه مناسبات سیاسی و تجاری از سوی دولتمردان و کارآفرینان چینی و از سویی بی تدبیری مدیران اقتصادی دولت مهرورز و عدالت گستر ایران است

نوشتن و گفتن از این چینی‌ها و پشتکار و همتشان در گرفتن بازارهای دنیا و از جمله ایران، در وصف و شرح نمی گنجد! تقصیر ما نیست، هر کجا سر می‌گردانی آثارالباقیه اینان پیداست، آن هم چه پیدایی. به طوری که فرآورده‌های چینی که تا دهه قبل نامی از آن‌ها در بازارهای ایران نبود، اکنون بازار را اشغال کرده و قفسه فروشگاه‌های بزرگ و کوچک را در شهرهای دور و نزدیک ، اشباع کرده است.

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اعتدال ، کالا‌های چینی طی چند سال اخیر مانند دیوار چین به دور اقتصاد ایران پیچیده است، به طوری که حضور گسترده این کالا‌ها باعث نگرانی و حتی نابودی بسیاری از صنایع کشور شده است. البته نباید فراموش کرد که فراگیر شدن نام‌های تجاری چینی در بازارهای ایران در سال‌های اخیر اتفاقی نیست، بلکه حاصل اتخاذ رویکردی متفاوت در عرصه مناسبات سیاسی و تجاری از سوی دولتمردان و کارآفرینان چینی و از سویی بی تدبیری مدیران اقتصادی دولت مهرورز و عدالت گستر ایران است.

بالاخص از سال 1384 که با هدف کنترل قیمت‌ها ، درهای اقتصاد توسط دولت مهرورز و عدالت محور به روی واردات گشوده‌تر شد و بیش از هر زمان دیگری واردات رونق گرفت، چینی‌ها از این تصمیم بیشترین بهره را بردند و بازارهای ایران را بهترین فرصت برای ارائه کالاهای درجه سومی خود یافتند و اینگونه بود از پوشاک گرفته تا آبلیمو و سیر چینی به بازارهای ایران سرازیر شد.‏

دولت نهم و در پی آن دولت دهم هر جا که کنترل قیمت ها را از دست داد، اقدام به واردات کالاهای هدف با قیمت پایین‌تر در قیاس با تولید داخل کرد که وارادات میوه، گوشت، برنج و پوشاک را هم در برگرفت. واردات به این سبک و سیاق در شروع کار با انگیزه کنترل قیمت‌ها تبیین و طراحی شد، اما رفته رفته این روند تجارت به دلیل تسهیل روند واردات، نبود نظارت بر حجم، چگونگی و کیفیت کالای وارداتی و نیز سوددهی بالا، در میان تجار نهادینه شد.‏

سیاست توسعه واردات کالا از چین، امروز تبدیل به یک معضل جدی در عرصه اقتصاد کشور شده است به طوری که سال گذشته جهاد اقتصادی را به محاق برد و امسال نیز در پی آن است که "تولیدملی و کار و سرمایه ایرانی" را تا ابد خانه نشین کند ، به حدی که کارشناسان اقتصادی معتقدند حالا دیگر بیش از 75 درصد واردات کالا از چین را کالاهای مصرفی تشکیل می‌دهند.‏

باید گفت که وقتی واردات دارای برنامه و جهت‌گیری مشخص نباشد، انواع اقلام مصرفی و غیرمصرفی از آن سوی مرزها به کشور سرازیر می‌شود، که در این میان به طور قطع محصولات چینی به دلیل ارزان بودن، امکان نفوذ بیشتری دارند. به یقین در صورت تداوم این گونه واردات، روحیه تولید و گرایش به فعالیت‌های تولیدی از میان می‌رود و بسیاری از تولیدکنندگان مسیر تازه‌ای برای جبران زیان‌های خود انتخاب خواهند کرد؛ مسیری که به واسطه‌گری ختم می‌شود و ضربه بزرگی به بدنه اقتصادی کشور وارد می‌آورد.

باید توجه داشت افزایش واردات رسمی کالاهای چینی در حالی صورت می‌گیرد که به گفته مسئولان، چین در صدر فهرست کشورهایی قرار دارد که با استفاده از شیوه‌های «دامپینگ»، بازار کشورمان را به تسخیر کالاهای بی‌کیفیت و ارزان قیمت خود در آورده و اکنون کمتر کالای چینی است که حاکم مطلق بازار نبوده یا رقیب ارزان قیمتی برای کالاهای تولید داخل نباشد.‏

با این‌که واردات بی‌رویه کالاهای ارزان قیمت و بی‌کیفیت چینی طی سال‌های اخیر باعث گلایه‌های تولید‌کنندگان و در ادامه، وعده‌های مسئولان برای مقابله با این روند شده است، اما متاسفانه اکنون حتی ابتدایی‌ترین کالاهای مصرفی چینی نیز بازار کشور را پر کرده و بسیاری از واحدهای تولیدی کشور تعطیل شده است و یا با حداقل ظرفیت به فعالیت خود ادامه می‌دهند. همچنین کیفیت پایین بسیاری از کالاهای ارزان‌قیمت چیــنی وارداتی، گـلایه‌های مصرف‌کنندگان این‌گونه کالاها را به‌دنبال داشته است. البته به اعتقاد بسیاری از کارشناسان، بخش عمده کالاهای چینی از طریق قاچاق و به‌دلیل برخی سهل‌انگاری مسئولان، وارد کشور شده است.

اما باتمامی این تفاسیر باید توجه داشت چینی‌ها برای نفوذ به بازار ایران، به روش‌ها و شیوه‌های مختلفی مانند عرضه کالاها زیر قیمت تمام شده و حتی مذاکره با تولید‌کنندگان ایرانی برای ارائه کالاهای تولیدی‌شان، با توجه به استانداردهای مرسوم و تحت نام و برند این کشورها و از همه مهم‌تر با الصاق علامت استاندارد ایران بر این کالاها متوسل می‌شوند، که همه این موارد حاکی از هجوم برخی کشورها برای تصاحب بازار ایران و خارج کردن تولید‌کنندگان ایرانی از زنجیره تولید کالاست. با این روند ضرورت دارد تا دولت نسبت به اتخاذ روش‌های مقابله با واردات بی‌رویه کالاهای چینی به ایران اقدام کند، چرا که این امر هر چه دیرتر انجام شود، ضربات بیشتری بر اقتصاد ایران وارد خواهد کرد. ؛ هرچند با آنچه که دولت تاکنون نشان داده و عمل کرده ، چنین فرضی تا پایان دولت پر مهر دهم ، تنها آرزویی خیالی است...

منبع:اعتدال