تاکنون چه کرده ایم؟ چه مقدار به وظیفه خود عمل کرده ایم؟ نامه ای به دوست عزیزم جناب آقای حمزه زاده

جناب اقای محمد حمزه زاده مدیر عامل محترم انتشارات سوره مهر و معاون محترم حوزه هنری

سلام علیکم.

گرچه آنچه در این مطلب تقدیم می کنم، از نوع نامه های معمول نیست.از یک طرف مخاطب آن شما هستید به دلیل مسئولیت تان. گرچه اطلاع دارم به تمام آنچه که می آورم کاملا واقف هستید، اما تذکری است که وَ ذَكِّرْ فَإِنَّ الذِّكْرَى تَنفَعُ الْمُؤْمِنِينَ(ذاریات/55). و هم علاوه برشما تمام کسانی که در چنین موقعیت هایی هستند و به هر مقدار توان دارند تا در تحقق آن اقدام کنند،نیز در آن تامل نمایند.

مدتی است است ذهنم درگیر مطلبی بود که دیروز به مناسبت مطالب طرح شده در معارفه جناب آقای دکتر واعظی رییس محترم دفتر تبلیغات اسلامی آوردم (اینجا). خوشبختانه ایشان نکات ارزشمندی بیان داشتند (اینجا)، تاکید بر اولویت امر تبلیغ بر سایر بخش ها و اختصاص چند ماه اول کار خود به برنامه ریزی برای آنچه که در این 5سال دوره مسئولیت خود می خواهند انجام دهند. که الگوی مناسبی برای شناخت آنچه که در اولویت است وضمانت اجرای آن در دوره ای مشخص.

آنچه در آن مطلب آوردم و ضرورت داشتن مجموعه ای از رمان هایی که محتوای آن بیان معارف وارزش های  اسلام ناب باشد،بدون تردید برای امثال شما از قبیل زیره به کرمان بردن است که کاملا به آن واقف و در متن کار هستید.

اما تذکری که امید است مفید باشد.

آیت الله جوادی در تفسیر ایه آخر سوره تکاثر "ثم لتسئلن یومئذ عن النعیم"می فرمایند: این سوالی که از مکلفین در قیامت می شود، با توجه به ظاهر آیه سوال از نعمت هایی که به بشر برای رسیدن به هدف خلقت(وماخلقت الجن والانس الا لیعبدون) به او داده شده چه کرده است. اما باتوجه به روایات وقتی در قرآن سخن از نعمت به صورت مطلق گفته می شود، مراد نعمت "ولایت" است. که نسبت به این نعمت بزرگ چه کرده ایم (تسنیم،ج1ص532).  هرکدام که باشد برگشت آن به یک مطلب است که از تمام و یا از بزرگترین نعمت به بشریت، رسالت و امامت، از انسان سوال می شود. چون هدف رسالت و امامت نیز برای رسیدن بشر به هدف خلقت است، همچنان که سایر نعمت ها نیز برای نیل به آن هدف است.

پس در این تردید نداریم که نسبت به انچه دراختیار ما بوده، باید پاسخگو باشیم. تمام مکلفین نسبت به تمام دستورات و تکالیف مورد سوال اند و باید پاسخگو باشند. در این مسئله همه یکسان هستند. اما وقتی نعمتی خاص و یا فرصتی در اختیار فردی قرار می گیرد، در صورتی که آن را پاس بدارد، وا ز ان نعمت و فرصت درست استفاده کند، ضمن آن که وظیفه خود را انجام داده، اجر آن را نیز خواهد داشت. اما اگر در آن سستی شود، بدون تردید باید پاسخ آن را بدهد. بنابراین نباید تصور کرد که سوال از چنین فردی، فقط سوال از تکلیف های عمومی روزمره و... است که:

اگر واجباتی که متوجه همه است به خوبی انجام دادیم و محرمات را هم پرهیز کرده ایم، احساس کنیم که وظیفه خود را انجام داده ایم. امکاناتی که در اختیار ما بوده و می توانستیم از ان (در جهت هدف خلقت بشریت) بهره بگیریم، به هر مقدار که قصور داشته باشیم، نسبت به آن مقصریم. اگر حتی می توانستیم آن را با کیفیت بهتر انجام دهیم، اما با رخوت و... با آن کیفیت ارائه ندادیم، باز هم وظیفه این نعمت را انجام نداده ایم.

مسئولیت ها بدون تردید از این نوع فرصت ها است که اگر درست مورد استفاده قرار گیرد، هم برای مسئول و هم برای دیگران باعث برکت و در غیر این صورت، باعث خسران و ندامت. درمطلب تفاوت عمل صالح و خیر به مطلبی دقیق تر اشاره کرده ام(اینجا)

به نظر حضرتعالی چه مقدار به وظیفه خود عمل کردیم؟ چه فرصت هایی در اختیار داشته ایم چه مقدار از ان بهره گرفته ایم؟ ممکن است در چنین مواقعی بخواهیم برای خود عذر بتراشیم ولی با اندک تامل می دانیم که پاسخی نداریم(بل الانسان علی نفسه بصیره ولم القی معاذیره/14و15قیامت) علیرغم تمام مشکلات و کمبودها، اختلاف سلیقه ها و...، ممکن است برای خود عذر بتراشیم که چرا تمام ظرفیت های ممکن را که به کار نگرفته ایم. مگر نه این است که ان قدر سوژه های مشترک و مورد وفاق داریم که بهانه ای برای اختلاف سلیقه یا مشرب فکری متفاوت، نتواند توجیه عدم به کارگیری ظرفیت های ممکن برای ما باشد.

عمده ان است که اراده کنیم و برنامه زمان بندی داشته باشیم که ظرف چند سال معین به نقطه ای خاص دست یابیم .تعدادی کار شاخص وقابل جهانی شدن داشته باشیم.

گرچه کمیت در درازمدت مهم است اما باید بیش از ان به کیفیت اهمیت داد. کارهایی که توان تبدیل به قالب های دیگر تبلیغ را داشته باشد، اما کاری شاخص و مورد استقبال جهانی، تا به وظیفه ای که از امام رضا-ع- متوجه ماست عمل کرده باشیم.که "إنَّ النّاسََ لَو عَلِموا مَحاسِنَ کَلامِنا لَاتَّبَعونا. اگر مردم زیبایی‌های سخنان ما را بشناسند، قطعاً از ما پیروی می‌کنند."انشاء الله.