سروده ای از حضرت ایت الله سید حسین شمس

به خال روى نكويت، نما تو مهمانى

 دو چشم پر رمدم را تو اى كريم پور كريم

جمال خوش‏خط و خال چو دل‏ربايت را

 ز پشت پرده نشان ده، بهر صديق و حميم

نسيم روح‏فزاى جمال نيكويت

 حيات تازه دمد روح و جسم‏هاى رميم

روا مدار تو حرمان عاشق رويت

 كه چيند او گلى از گلشن جمال پر ز شميم

ضيافتم بنما لحظه‏اى به گوشه چشم

 ملاطفت بنما، چون تو راست لطف عميم

اگر كنى تو نگاهم، دمى به گوشه چشم

 مس وجود شود، گوهرى ثمين و يتيم

دخيل در همۀ ماسوى وجود تو است

 ولىّ‏نعمه تويى، بعد آن غنىّ كريم

رهين هستى تو، خاكى است و افلاكى

 تمام پرده‏نشينان عرش و ملك عظيم

بدون هستى تو، هستى دگر نسزد

 عطا شود ز خداوند قسط و عدل و حكيم

به يُمن هستى تو، ماورا خورد روزى

 بقاى عالم بالا، زمين و عرش عظيم

در آرزوى نگاه جمال نيكويت

 روا مدار نگردد نصيب، اين نعيم عظيم